بهاره دختری از نخلستونای گرم جنوب

درود بر همدل آریایی

تقدیم به ...

تقدیم به پرنده ای مهاجر

که شاید روزی به آشیانه باز گردد

می خواهم برایت بنویسم

اما به کجا و به کدامین نشانی

برایت بنویسم از آرزوهایی که در خیابان های خیس

از اشک آسمان

به دنبال جاده سفرت به راه افتاده بودم.

تو آرام گرفته بودی و من بی قرار

می خواهم برایت از لبخند ها بنویسم

که هرگز روی لبهایم ظاهر نشدند

ودر برگریزان زندگی راه بودن را گم کردند

بگویم از جاده ای بهترین ها را با خود برد

کاش می شد به دیدارت بیایم

ای آفتاب به غروب نشسته زندگی من

               اشک های داغم

                              تو را انتظار می کشد

                                                                    


 

 

+ بهاره ; ٥:۱٩ ‎ب.ظ ; شنبه ٧ شهریور ۱۳۸۸
comment نظرات ()